De waterpolostartgemeenschap (WSG) van Drachten en Gorredijk (DraGor) is op zoek naar een nieuwe voorzitter (m/v) die de taken van de huidige voorzitter (Mitchell van den Adel) overneemt per augustus 2020 – wanneer het seizoen 2020-2021 start.

WSG DraGor is in 2006 opgericht tussen de waterpolo-afdelingen van DZ&PC uit Drachten en ZPC ISIS uit Gorredijk. Momenteel bestaat de startgemeenschap uit ongeveer 90 leden verdeeld over een pupillenteam (o.13), twee aspirantenteams (o.15 en o.17), een damesteam, en vier herenteams. Het eerste herenteam speelt in de Derde Klasse Bond en strijdt daar al jaren mee voor het kampioenschap (tijdens het seizoen 2016-2017 speelden ze in de Tweede Klasse Bond).

De jeugdafdeling wordt al een aantal seizoenen gekenmerkt door een sterke groei (er komen netto elk seizoen 5 jeugdleden bij), en bij de senioren zien we de afgelopen tijd ook een stabiel ledenaantal. Naast het stabiele ledenaantal, heeft DraGor een zeer actieve Sponsorcommissie (en erg betrokken leden!) die met allerlei acties er (mede) voor zorgt dat de financiële situatie bij de startgemeenschap al geruime tijd zeer goed is. Dit biedt ruimte voor een nieuwe voorzitter voor, bijvoorbeeld, meer (structurele) investeringen in de jeugd en het opleiden van trainers.

WSG DraGor wordt aangestuurd door een commissie die valt onder de besturen van DZ&PC en ISIS. Naast de voorzitter bestaat deze commissie uit spelers en speelsters uit de verschillende seniorenteams die taken als ledenadministratie, penningmeester, secretaris, jeugdcoördinator, en scheidsrechtercoördinator onderling verdelen. In de huidige opzet komt deze commissie een keer per maand samen om de verschilleden zaken en taken te bespreken.

Wie zoeken wij?
Als waterpolocommissie zijn wij op zoek naar iemand die:

• Met plezier naar het zwembad gaat en graag zijn/haar gezicht daar laat zien (waterpolo-ervaring is niet noodzakelijk, clubgevoel wel);
• Goed met mensen kan samenwerken en omgaan, maar niet bang is om diezelfde mensen “achter de broek aan te zitten”; en
• Gestructureerd, proactief, maar vooral enthousiast is.

Wat vragen wij?
Als voorzitter zal je elke week ongeveer 4 tot 8 uur nodig hebben voor de verschillende verantwoordelijkheden binnen en buiten de startgemeenschap. De zomerperiode is daarin over het algemeen wat rustiger. Wij hopen in de loop van het seizoen 2019-2020 al een nieuwe voorzitter te hebben gevonden zodat wij het restant van dat seizoen kunnen gebruiken voor een warme overdracht.

Wil je meer informatie? Ben je geïnteresseerd? Of ken je iemand die wel geïnteresseerd zou kunnen zijn? Stuur dan een berichtje naar WSG DraGor op Facebook (https://www.facebook.com/WSG.DraGor/) of mail naar wpc@wsgdragor.nl.

Als onderdeel van een breder plan om onze (structurele) vrijwilligers meer in het zonnetje te zetten is het deze maand de beurt aan onze seniorentrainers:

–           Hylke Bakker (trainer herenselectie; op de foto links);
–           Mark Cuperus (trainer herenselectie; niet op de foto);
–           Astrid de la Fosse (trainster dames; op de foto midden);
–           Folkert de Haan (trainer dames; op de foto rechts); en
–           Wilko Bus (trainer Heren 4; niet op de foto).

Wij hebben deze trainers gevraagd om een aantal vragen te beantwoorden over hun ervaringen, het verschil tussen spelen en coachen, en wat ze van hun eigen training zouden vinden.

Bijna alle seniorentrainers spelen zelf ook graag nog een wedstrijdje mee bij de verschillende teams bij DraGor. Zo spelen Folkert en Wilko bijna alle wedstrijden bij Heren 4 mee, terwijl Hylke met name bij thuiswedstrijden aansluit bij Heren 4 (wanneer het wedstrijdschema van Heren 1 het toelaat). Astrid maakt zelf ook nog deel uit van het damesteam dat ze training geeft, maar door een blessure komt ze helaas weinig aan spelen toe dit seizoen. Mark is de enige trainer die op dit moment niet lid is bij DraGor, maar hij is wel fanatiek aan het zwemmen bij de triatlon. Daarnaast heeft Mark zelf zo’n 35 jaar waterpolo gespeeld en is in het verleden samen met Albert de Vries hoofdtrainer geweest van Heren 1.

Folkert is al in 1972 begonnen met training geven, vrijwel direct nadat hij zelf is gaan waterpoloën. Hij heeft eigenlijk zijn hele leven bij ISIS en later DraGor gespeeld en training gegeven. Astrid daarentegen heeft wat meer ervaring buiten de regio. Zij is begonnen met waterpolo toen ze 16 jaar oud was bij Nautilus Dames 2 (wat nu MNC Dordrecht heet) en later bij HZ Zian in Den Haag. Sinds een jaar of twee geeft Astrid training aan onze Dames. Wilko speelt eigenlijk nog maar 7 of 8 jaar waterpolo en heeft eerst op voetbal gezeten. Ook hij geeft eigenlijk pas sinds kort training. Hylke is als 11-jarige begonnen met waterpolo bij Friso uit Apelscha, daarna heeft hij gespeeld bij De Walvisch (o.a. 1^ste en 2^de klasse bond), DZ&PC (reserve 2^de klasse), en later DraGor (District klasse). Met training geven is Hylke begonnen op zijn 16^e, eerst als assistent en later als hoofdtrainer van Friso. Inmiddels heeft Hylke een mooi lijstje van getrainde teams achter zijn naam staan: Dames 1 (6 jaar) en Heren 1 (1 jaar) van De Walvisch; Heren 1 (5 jaar), Dames 1 (4 jaar), en Aspiranten (3 jaar) van DZ&PC/DraGor; en de Herenselectie (2 jaar) en Dames 1 (1 jaar) van SGHA. Na een sabbatical in 2018, staat Hylke sinds dit seizoen aan de badrand als trainer/coach van Heren 1. Hylke heeft een Trainer B diploma op zak en samengewerkt met o.a. Jan Mensink en Ymkje Broersma.

De trainers zijn het allemaal aardig met elkaar eens over het verschil tussen speler en trainer/coach zijn. Zoals Astrid het goed verwoord: “Als speler heb je meer te maken met je eigen kwaliteiten/beperkingen die je wilt verbeteren. Als trainer ben je meer met het team bezig en tracht je een ‘helicopter view’ te houden.” Wilko voegt daaraantoe: “Nu ik trainer ben geworden ben ik wel meer gaan kijken hoe wij als team moeten spelen en wat de gedachten zijn om op een bepaalde manier een teamaanval op te zetten.” Volgens Folkert ben je als trainer ook meer bezig om verbanden tussen spelers te leggen, in plaats van dat je als individu jezelf probeert te verbeteren. Dit maakt je uiteindelijk ook een betere speler denkt Mark. Ondanks dat je als trainer meer naar het totaalplaatje kijkt, geeft Hylke wel toe dat je uiteindelijk minder invloed kan uitoefenen op het spel tijdens een wedstrijd.

Mark en Astrid hebben beide een wedstrijd die ze erg goed is bijgebleven. Voor Mark was dat een thuiswedstrijd tegen De Walvisch (toen hij samen met Albert coachte) die met 14-3 gewonnen werd. Voor Astrid was dat eerder dit seizoen tegen De Plons. Die wedstrijd herinnert ze zich nog erg goed vanwege de name frustratie en adrenaline die ze voelde vanwege het zeer onsportieve gedrag van de tegenstander. Voor Hylke waren zijn twee meest memorabele wedstrijden tot nu toe de uitwedstrijd van Heren 1 tegen ESTA in december jl., waarbij “alles op zijn plek viel”, en een uitwedstrijd van de Dames van DraGor in de 2^de klasse bond. Die wedstrijd werd gekenmerkt door gemeen spel en geen nagel-controle waardoor een aantal speelsters (waardoor Hylke zijn dochter) bijna bloedend het water verlieten na afloop.

Voor de meeste trainers staat waterpolo niet (meer) op de eerste plek in hun leven. Vooral Wilko, Astrid, en Folkert geven aan dat ze graag tijd spenderen aan andere hobby’s, familie, of werk. Desondanks geven de trainers aan dat ze toch nog wel dingen laten om training te kunnen geven of te coachen. Voor Hylke staat waterpolo nog wel een stuk centraler in zijn leven. Met waterpolo-gerelateerde activiteiten als penningmeester van DZ&PC, voorzitter kantinecommissie, coördinator bekercompetitie, en trainer/coach Heren 1, houdt Hylke soms weinig tijd over in een week. Maar hij krijgt nog steeds veel energie van deze mooie sport en vindt ook dat je altijd je beste beentje voor moet zetten als je onderdeel bent van een team.

Zelf een keertje meedoen bij een training die ze zelf verzorgen? Mark denkt dat het hem zwaar plezier zal opleveren (de meeste spelers van de herenselectie kunnen vooral dat eerste beamen). Folkert zou de training “nuttig en uitvoerbaar” vinden, maar vooral ook met een prettige sfeer. Hylke zou zichzelf met name een “uitslover” vinden in een training die “leuk, afwisselend, en uitdagend” is.

Ook dit stukje willen wij graag weer eindigen met een groot applaus voor deze top vrijwilligers die toch maar weer één of meerdere avonden in de week aan de badrand staan! Hopelijk kunnen jullie nog lang jullie ervaring en kennis overbrengen aan de heren- en damesselectie(s) van DraGor!

Als onderdeel van een breder plan om onze (structurele) vrijwilligers meer in het zonnetje te zetten is het deze maand de beurt aan onze jeugdtrainers:

• Hylke de Haan (trainer o.17; op de foto linksonder);
• Tim Hoitinga (trainer o.15; op de foto rechtsonder); en
• Pepi Hoitinga en Laura Hager (trainsters o.13; op de foto links- en midden-boven).

Wij hebben deze trainers gevraagd om een aantal vragen te beantwoorden over hun ervaringen, tips en tricks, en verbeterpunten met betrekking tot het training geven aan de jeugd.

Tim is al meer dan drie jaar betrokken bij het training geven aan onze jeugd en is daarmee de langstzittende trainer, gevolgd door Hylke (bijna drie jaar), Pepi (anderhalf jaar), en Laura (begonnen na de zomer).

Als je alles meeneemt (voorbereiden, training geven, coachen), dan zijn Tim en Hylke beiden zes tot acht uur per week bezig met het trainerschap. Hylke doet daar nog een schepje bovenop door op zondag ook de regionale training in Heerenveen mede te verzorgen en het Friese meidenteam te trainen en coachen. De twee dames wisselen wat meer af bij de jongste jeugd, maar ook daar zit anderhalf tot drie uur per week in. Voor alle trainers komt er dan ook nog een keertje de reistijd erbij op; petje af hoor!

Tim en Hylke zijn ook duidelijk in wat zij het leukste vinden aan het training geven: de kinderen beter maken en onderdeel zijn van hun vooruitgang. Of zoals het Tim het zegt: “proberen de kinderen beter te laten worden dan de Heren 1 spelers.” De kinderen vooruit zien gaan vindt Laura ook erg leuk aan training geven, daarnaast vindt ze het erg leuk om te zien dat de kinderen plezier hebben in de training. Pepi laat de kinderen vooral ook zelf aangeven waar ze moeite mee hebben in de wedstrijden en waar ze graag beter in willen worden. Vervolgens bedenkt ze dan een training met leuke oefenvormen (maar ook spelletjes) om de kinderen met plezier beter te laten worden.

Als het gaan om leer- en verbeterpunten, dan geeft Tim aan dat hij zichzelf graag nog zou willen ontwikkelen in het bedenken van oefeningen die goed aansluiten bij de technieken die hij graag aan de jeugd wil leren. Hylke vindt het vooral lastig om goed aan te sluiten bij het verschil in niveau bij de jeugd: “in een gymzaal kun je sneller dingen voor doen of manuele leerhulp (fysieke begeleiding) aanbieden, in het zwembad is dit niet altijd even praktisch.” Daarnaast merkt Hylke ook dat de kinderen niet altijd goed doorhebben wanneer de technieken uit de training in de wedstrijd kunnen worden toegepast (wees gerust Hylke; ook de senioren hebben daar last van). Laura en Pepi geven ook aan dat ze graag meer variatie willen kunnen aanbrengen in de trainingen die ze geven, en daarbij vooral creatief te zijn in de oefenvormen die ze bedenken. Als waterpolocommissie willen wij graag op deze behoeften inspelen en zijn bezig om maandelijkse overleggen te organiseren waarbij de trainers onderling kunnen sparren over leuke en geschikte oefenvormen.

Op de vraag wat het belangrijkste is dat de trainers meegeven aan “hun” jeugd, zijn de verschillende trainers het redelijk eens: samenspelen in het team en spelplezier. Hierin herkent de waterpolocommissie ook belangrijke kernwaarden van WSG DraGor: wij willen ons namelijk positioneren als één van de gezelligste verenigingen in het noorden van Nederland, zonder dat dit ten kosten gaat van spelers/speelsters die graag elke week op het scherpst van de snede willen trainen en spelen. Een belangrijk punt dat Pepi hieraan toevoegt is dat de kinderen zich niet uit het veld laten slaan door een beslissing van de scheidsrechter of een tegenstander die vervelend is; gewoon lekker hun eigen spelletje spelen (ook een aantal senioren kunnen hier nog van leren!).

Deze kijk in het jeugdtrainerschap willen wij graag afsluiten met een zeer gemeend bedankje voor deze top vrijwilligers die elke week weer aan de badrand staan! Jullie zijn van essentieel belang in de ontwikkeling van WSG DraGor naar een regionale top-vereniging!

(De anderen die op deze foto staan proberen het assisteren bij de trainingen te combineren met werk en school, en zijn er daardoor niet structureel.)